Toen ik op de middelbare school zat werd me de vraag gesteld: welke studie ga je kiezen? Ik had nog geen idee… enkel wat ik liever niet wilde gaan doen. Ik was me nog niet bewust van mijn kwaliteiten en mijn drijfveren. Wat ik voor mezelf wenste, was werk waar ik vrolijk van zou worden, waar ik met een prettig gevoel van thuis zou komen.

Tussen de kinderen zijn, samen met hun verhalen, reacties, vragen en verwonderingen, geeft me veel vreugde en energie. Ik begon binnen het basisonderwijs, wat ik een fijne setting vond om in te werken. Daarna volgde zorg en hulpverlening in verschillende vormen. De nieuwsgierigheid van de binnenwereld van het kind bleef groot net zoals de ontwikkeling van kinderen. Dit voelde als een soort honger. Wat beweegt ze wel en niet, wat zijn hun behoeftes, wat en hoe spelen ze en welke betekenis en waarde heeft het voor hun, hoe kan ik ze nog beter aflezen en begrijpen, hoe kan ik hun eigen kracht en wijsheid meer benutten en hun goede intenties mee helpen vertalen naar de buitenwereld?

Vanuit deze nieuwsgierigheid ging ik op zoek naar een studie waar ik meer vanuit mijn hart kon gaan werken. Deze professionaliserings-slag kon ik maken bij de Academie voor Psychotherapie in Amsterdam. Waarbij ik mijn intuïtie, zintuigen en invoelend vermogen meer bewust leerde inzetten naast kennis, vaardigheden en attitude.

Hypnotherapie bracht me later meer verdieping in het therapeutisch werk. Tevens met de ontdekking van de kracht van taal als aangescherpt instrument.

Daarnaast gaf contextuele therapie als vorm van systeemtherapie me nieuwe beeldende manier van werken om ouders in proces te brengen voor hun kinderen waardoor ze helpend en steunend zijn in het geheel en het kind meer ontlast kan worden.