De metafoor van de Geluksfabriek

28 oktober 2016

In het Betoverende bos woont Lupos. Dit is een prachtig bos met hoge bomen die soms wel oneindig hoog lijken. Het ruikt er fris naar een combinatie van bloemen en bomen. Vooral de dennengeur vind je op veel plekken. Lupos heeft een mooi huisje waarvan je de lichtjes al vanuit de verte goed kan zien. Vlak bij een open plek waar de draak vaak slaapt, zie je Lupos regelmatig in en om het huis. Lupos is een oude wijze tovenaar met een prachtige witte baard. Zijn baard komt bijna tot zijn navel. Hij draagt een hogehoed en een donkere mantel en op zijn schouder zit vaak een van zijn vliegende dierenvriendjes. Op een lente dag riep Lupos alle dieren uit het bos bijeen en vertelde hun het volgende:" Over zeven nachten zal de bloem campanula ergens in het Betoverde Bos ontkiemen en onbegrensd geluk brengen aan alle kinderen in de wereld. Wie durft de uitdaging aan te gaan om in het Betoverde Bos naar de bloem campanula te gaan zoeken?” “Jaaa….”, riepen ze in koor. Alle dieren sprongen wild op, vogeltjes kwetterde druk met elkaar. De draak zwaaide enthousiast met zijn staart, uil klapperde met zijn vleugels en ook de konijnenfamilie sprong op en danste in het rond. Iedereen praatte druk met elkaar en er werden afspraken gemaakt over hoe ze te werk wilden gaan. Lupos lachte vanbinnen en genoot van het enthousiasme van de dieren. Wat heerlijk dat hij de hulp van zijn dierenvriendjes altijd zo gemakkelijk kon vragen en krijgen. Hij is al jaren bezig met het plan om alle kinderen in de wereld gelukkig te maken. Maar nog steeds was het niet gelukt... en wat was het toch lastig! Alle kinderen van de wereld was ook wel een heel groot ideaal, maar toch wilde hij daar zijn hele leven wel aan werken. Want gelukkige kinderen zien, vindt hij het mooiste wat er bestaat.

 

Het eerste kindje dat bij Lupos kwam, heette Stephan. Stephan, een slimme, sportieve jongen met veel vrienden voelde zich toch erg ongelukkig en had hij elke dag buikpijn. Hij wilde niet meer naar de Bosschool die midden in het Betoverende Bos stond. Ook al waren er ontzettend lieve juffen en meesters, deden ze leuke dingen zoals kakkerlakken tellen, boomhutten maken, buiten spelen, knutselen, taalspelletjes met Uil en geschiedenis van Draak toch was Stephan niet gelukkig. Lupos had hiervoor zijn toverstaf gebruikt en sprak de spreuk uit ‘Fulminictus-Donderzwijn – laat zijn buikpijn verleden tijd zijn!’. En het lukte… Stephan zijn buikpijn verdween en hij kon gelukkig weer met plezier naar school. Lupos was blij en al snel kwamen er meer kinderen bij hem langs. Stephan had in zijn klas verteld over Lupos en heel veel kinderen hadden wel iets wat ze anders wilden.

 

Tamara stond als eerste op de stoep bij Lupos. Ze was een lieve, zorgzame en nieuwsgierige jongedame van 7 jaar die last had van haar bange gevoelens voor monsters. Tina volgende al snel en was een meisje van 6 jaar wist heel goed wat ze wilde, namelijk niet langer gepest worden door Wolf. Vervolgens kwam Freek een vriendelijke, grappige, snelle jongen van 10 jaar die veel last had van boze buien. Een voor een werden ze geholpen door Lupos die zijn toverspreuk uitsprak. En allemaal kwamen ze weer vrolijk thuis zonder nog last te hebben van hun kwaaltjes. 

 

Tim volgde de andere kinderen en wilde ook erg graag geholpen worden. Tim is een creatieve, enthousiaste jongen met veel doorzettingsvermogen en 11 jaar werd kwam langs omdat hij graag wat meer wilde leren eten. Tim at elke dag hetzelfde en wilde nu ook graag nieuwe dingen leren eten. Helaas lukte het Lupos niet om een geschikte spreuk te vinden die hij met zijn toverstaf kon toveren. Na enkele spreuken geprobeerd te hebben, stuurde hij Tim terug naar huis. Lupos moest nadenken. Twee dagen later kwam hij op een idee en maakte een toverdrank voor hem. Hij maakte de ‘vergeteldrank’ voor Tim en probeerde deze uit. Helaas werkte deze ook niet goed want Tim vergat zelfs zijn eigen naam..! Na de ‘ongedaanheidsspreuk’ was Tim weer de oude maar was zijn probleem nog niet verholpen. Toen hij de tomaat probeerde was deze nog net zo vies als altijd. Lupos stuurde Tim naar huis en stuurde na een dag al een duif met een brief. In deze brief stond dat hij een idee had en of Tim zo snel mogelijk wilde komen. Lupos stelde Tim wat vragen over wat hij wilde leren eten, hoe het kwam dat hij zo bang was voor nieuw eten, wanneer het begonnen was en nog veel meer vragen. Terwijl ze dit zo bespraken speelden ze het spelletje ‘mens erger je niet’. De pionnen waren kindermuisjes die het altijd zo leuk vonden om mee te doen. Tim en Lupos hadden de grootste lol en ondertussen kwamen er allemaal schaaltjes op tafel met lekkere en nieuwe hapjes waar Tim van pakte. Tim bedacht van allerlei slimme plannetjes om van Lupos te kunnen winnen. Hij wilde doorgaan tot het einde. Wie er ook zou winnen. Hij had helemaal niet in de gaten dat hij bang was om nieuwe dingen te eten en snoepte zo wat tomaatjes weg. Samen verzonnen ze die middag een plannetje met de ‘onzichtbaarheidsmantel’ waardoor de papa en mama van Tim niet in de gaten hadden dat Tim stiekem nieuwe dingen ging proberen te eten. Tim ging lachend weg met zijn rugzak met daarin de ‘onzichtbaarheidsmantel’. Na vijf dagen kwam hij terug. Hij had al een heleboel nieuwe dingen geprobeerd en niemand had het gezien. Hij lustte nu worteltjes, champignons, tomaat, melk en banaan. Wat was dat fijn voor Tim. Hij had het helemaal zelf gedaan en zelf bedacht en nu kon Tim weer gelukkig verder. Tim vertelde Lupos dat hij zijn hulp niet langer nodig had en nog even zijn mantel wilde lenen voor als het nodig was, maar dat hij ook al wat dingen had geprobeerd waar anderen wel bij waren en dat ging heel goed.

 

Het werd steeds drukker bij Lupos en zijn huis veranderde meer en meer in een fabriekje met allemaal drankjes, spreuken, toverstafjes, mantels, toekomstbollen, binnenkijk lampen en nog veel meer. Een kamer werd aangekleed om heerlijk in te spelen waar ook altijd veel dieren te vinden waren.

Tot op de dag van vandaag komen er kinderen die allemaal zelf werken aan hun eigen geluk. Met een beetje hulp van Lupos werkt iedereen aan zijn probleempjes. Het is nu een echte Geluksfabriek!

 

Deze maand kwam Phebe langs voor haar probleempje met afscheid nemen. Phebe is een meisje van 4 jaar die ontzettend ondeugend, onderzoekend en ook erg lief is. Elke keer als haar papa of mama weg ging, had ze zo veel verdriet dat ze vanbinnen niet meer kon stoppen met huilen. Samen met Lupos bekeek ze door de ‘binnenkijklamp’ te gebruiken hoe dat er nu eigenlijk vanbinnen uitzag. Ze zag dat er dikke groene smurrie in haar buik zat die elke keer ging klotsen als haar moeder weg liep. Het ging helemaal tegen haar keel aan en dan voelde ze een grote brok in haar keel. De tranen kwamen dan vanzelf en ze kon er dan niet meer mee ophouden. Toen ze de dikke groene smurrie zo zag, begreep ze pas waarom ze daar zo veel last van had. Daar wilde ze natuurlijk vanaf. Want het is natuurlijk ook helemaal niet fijn voor Phebe als haar papa en mama weg gaan en ze wilde eigenlijk nog even bij ze zijn. Samen met Lupos bedachten ze een plannetje om de smurrie eruit te halen zodat daar iets nieuws voor in de plaats kon komen. Phebe besloot dat de smurrie in het bos gelegd kon worden. Dan kregen de plantjes altijd genoeg water door de traantjes. Lupus vroeg van wie die traantjes dan zouden zijn. Waarop Phebe resoluut antwoordde 'van de smurrie natuurlijk!'. Phebe wilde veel liever wat paars met glitter steentjes in haar buik zodat ze wel kan voelen dat ze haar papa en mama kan missen, maar ze er niet zo veel last van heeft. Ze vond hiervoor in een van de kastjes een prachtige 'vermeerdersteen' die de steentjes vermenigvuldigt en precies naar de juiste plek brengt.  Gisteren snelde een van de konijnenfamilie aan met een stukje boomschors. Hierop stond geschreven; “het gaat nu veel beter met me Lupos! Ik kan papa en mama missen zonder me heel verdrietig te voelen, groetjes, Phebe”

 

Dit was het verhaal van Lupos, zijn dierenvriendjes en de Geluksfabriek. Ze hebben nog drie dagen om de bloem campanula te vinden. Help jij ze mee met zoeken? Het is een bloem met prachtige paarse blaadjes. Ze groeien vaak bij rotsen maar ook weleens in tuinen bij mensen. Misschien vind jij hem wel en kan de Geluksfabriek nog meer geluk produceren voor alle kinderen van de wereld!